silez + ukuk

[…]

Πρέπει να ‘ταν γύρω στο 1982. Την ορχήστρα του Νίκου αποτελούσαν τα μέλη του συγκροτήματός μας Χειμερινοί Κολυμβητές, Ισίδωρος Παπαδάμου, Μιχάλης Σιγανίδης και Γιώργος Τακματζόγλου. Μετά από κουραστικό ταξίδι, μεσημέρι κατακαλόκαιρο, φθάσαν στον προορισμό τους. Ο Νίκος έστησε τα μηχανήματα και έκαναν την πρόβα του ήχου. Ο ήλιος χτυπούσε κατακόρυφα και η ζέστη ήταν αφόρητη. Κανείς απ τους διοργανωτές δεν είχε εμφανιστεί. Και οι τέσσερις, ήδη πτώματα απ το ταξίδι και τη ζέστη, προσπαθούσαν να ξεκουραστούν κάτω απ τα δέντρα της αυλής. Ο Νίκος και ο Ισίδωρος, που είχε βγάλει και χρησιμοποιούσε ως πολυθρόνα το κάθισμα του συνοδηγού του ανατολικογερμανικού αυτοκινήτου του, τύπου Trabant, είχαν ατέλειωτες αντιπαραθέσεις, με ισχυρότατα επιχειρήματα ο καθένας τους, πάνω στα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της αμερικάνικης και της ανατολικογερμανικής τεχνολογίας. Οι άλλοι δύο απολάμβαναν την αντιπαράθεση. Κατά τις οκτώ άρχισαν να εμφανίζονται οι παράγοντες που τους είχαν προσκαλέσει και κατά τις εννιά άρχισε η συναυλία. Παρά την πίεση των μουσικών, που ήταν εξουθενωμένοι, στον Νίκο, να τελειώνουν το συντομότερο, το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε κανονικά κατά τις εντεκάμιση. Τότε άρχισαν να καταφθάνουν αγροτικά αυτοκίνητα με αγρότες θαυμαστές του Νίκου, ο οποίος τα χασε, όπως βέβαια και οι μουσικοί, που δεν ήταν διατεθειμένοι να συνεχίσουν. Ο Νίκος προσπάθησε να εξηγήσει ότι τους ήταν αδύνατο να συνεχίσουν, όμως οι άνθρωποι του είπαν πως δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα αφού μπορούσαν να γλεντήσουν με κασέτες του Νίκου, αρκεί να βρίσκεται αυτός εκεί μπροστά τους. Και έτσι έγινε. Κι έτσι δικαιώθηκαν για μια ακόμη φορά οι θεωρίες του Μιχάλη για τις ζωντανές εμφανίσεις και τη σημασία της χρήσης της ηχογραφημένης μουσικής στη μουσική δημιουργία.

[…]

Αργύρη Μπακιρτζή, “Με τον Νίκο Παπάζογλου”.
The book’s journal, τεύχος 8, Ιούνιος 2011.