silez + ukuk

ή no-win situation

“Public rage, however, does not provide answers. Greece can say no to Brussels and Berlin. It can thumb its nose at the apparatchiks of the IMF. If it so chooses, it can unshackle itself from the euro. What it cannot do is escape a reckoning. Inside or outside the euro, Greece cannot avoid the brutal adjustments needed to repair its public finances and restore international competitiveness. Simply writing off its debts and reclaiming the drachma would trigger economic collapse. Greek politicians may be betting that the country’s creditors are bluffing: that, however much they insist otherwise, the EU and IMF could not afford an uncontrolled default in Greece.” κτλ κτλ

Greece is falling out of Europe - FT.com

[***]

[***]

[***]

[***]

Στη γειτονική Ιταλία, η κυβέρνηση Μόντι στις πρώτες 100 μέρες μείωσε στο μισό το κόστος του πολιτικού προσωπικού, ακύρωσε την αγορά στρατιωτικών αεροπλάνων από τις ΗΠΑ, κατάργησε τις φοροαπαλλαγές της εκκλησίας, αποσύρθηκε από την ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων. Άνοιξε κλειστά επαγγέλματα και αγορές, με αεροφωτογραφίες ανακάλυψε 1 εκατομμύριο ακίνητα που δεν πλήρωναν τέλη, έστειλε τους φοροελεγκτικούς μηχανισμούς στα κοσμικά θέρετρα για σαφάρι εναντίον της φοροδιαφυγής. Μείωσε κατά 30% το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων και προκήρυξε τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες με στόχο να εισπράξει 2,5 δις.

Όλοι κατάλαβαν ότι οι άνθρωποι σοβαρολογούν και σταμάτησαν να ασχολούνται μαζί τους. Μείωσαν κι εκεί μισθούς και συντάξεις, όμως τα δημοσιονομικά μέτρα έγιναν πιο εύκολα δεκτά γιατί πείσθηκαν ότι δεν είναι απλώς μια προσπάθεια να μεταφερθεί το κόστος στους ασθενέστερους για να διατηρήσουν άλλοι τα προνόμιά τους.

[***]

***

11 Φεβ. 2012, 10:53 / «Η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα. Η κυβέρνηση Μόντι χαίρει της στήριξης μιας ευρείας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τα συνδικάτα συμμετέχουν σε μια ουσιαστική συζήτηση για τις νέες πολιτικές που πρέπει να υιοθετηθούν», δήλωσε [ο πρόεδρος της Ιταλίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο από το Ελσίνκι της Φινλανδίας].

Ο Ναπολιτάνο, όπως αναφέρουν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης,  συμπλήρωσε ότι «ανησυχεί και του προκαλούν εντύπωση οι διαμαρτυρίες στην Ελλάδα» αλλά, στην Ιταλία «δεν θα μπορούσαν να  γίνουν δεκτές κινητοποιήσεις  που τίθενται εκτός των ορίων της νομιμότητας».

[***]

***

Στην Ιταλία ο Μόντι σχημάτισε ολιγομελή κυβέρνηση με εξωκοινοβουλευτικούς. Εδώ διατηρήθηκε το ίδιο αναποτελεσματικότατο σχήμα με την προσθήκη πρώην αποτυχημένων (Αβραμόπουλος) και του φοβερού διδύμου Άδωνι-Βορίδη.

[***]

[…] Μαζί ήμασταν τέλεια, μα η αγάπη είναι ρευστή
στη γοητεία υπέκυψες ενός συνασπιστή
κι ενώ υποψιαζόμουνα «κάτι δεν πάει καλά»
πείστηκα όταν άρχισες και διάβαζες Μπαλτά.
Το χάσμα έγινε βαθύ το ιδεολογικό
και το κρεβάτι βαρετό -ακτίφ κομματικό
μια μέρα σου ’πιασα και ένα ες-εμ-ες
να κοροϊδεύεις που ’λεγα την τρόικα «Ες-Ες».
Εσύ με πήγες δεξιά κι εγώ στην Κουμουνδούρου
ό,τι ο Μάο δεν πέτυχε, το πέτυχε η Δούρου
κι έτσι μέσα στη λαίλαπα τη μνημονιακή
την «Εποχή» ανακάλυψες κι εγώ το ΣΚΑΪ τιβί.

[ο άντρας, εδώ, πρώην “αφελής μαοϊκός”, η γυναίκα πρώην “νεοπασόκ”, που υπέκυψε στη γοητεία ενός συνασπιστή. Α λα μανιέρ ντε Μανούσος Φάσσης νομίζω. Μέσω Dimitris Kosmidis/facebook]

[ενθέματα]

Σημειώσεις: “και διάβαζες Μπαλτά”: Αριστείδης Μπαλτάς, καθηγητής πανεπιστημίου, επιφανές μέλος του Συνασπισμού. Αρθρογραφεί στην Αυγή κι όχι μόνο.

“ακτίφ κομματικό”: Παλαιοκομμουνιστικός όρος. Ακτίφ είναι (νομίζω) συγκέντρωση ενημερωτικού χαρακτήρα (συνήθως πολύ βαρετή), στην οποία συμμετέχουν μόνο μέλη του Κόμματος (του ΚΚΕ δηλαδή).

“κι εγώ στην Κουμουνδούρου”: Στην Κουμουνδούρου (Πλ. Ελευθερίας 1) βρίσκονται τα γραφεία του Συνασπισμού.

“το πέτυχε η Δούρου”: Ρένα Δούρου, βουλευτής του Σύριζα και μέλος του Συνασπισμού.

“την Εποχή ανακάλυψες”: Η Εποχή είναι εφημερίδα της Αριστεράς που πρόσκειται στο ΑΚΟΑ.

Γυρνώντας χτες λίγο πριν τα μεσάνυχτα […], βλέπουμε στο βάθος της πολυκατοικίας ένα χέρι να κρύβεται στο ντουλάπι-αποθήκη κάτω από το κλιμακοστάσιο και μετά ησυχία. Τα φώτα είναι αναμμένα. Μου φαίνεται απίστευτο. Είναι άνθρωπος εκεί μέσα; Και τί κάνει; Δεν έχει περάσει καιρός από την τελευταία ληστεία στον ηλικιωμένο καθηγητή του πέμπτου, έναν κοσμοπολίτη Ουάιλντ που δίδασκε στη Χαϊδελβέργη. Όσα διαμερίσματα δεν έχουν πόρτα ασφαλείας τα έχουν ανοίξει, ενώ τον τελευταίο μήνα τα υπόγεια υπενοικιάζονται. Οι έλληνες ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων δηλώνουν πως δεν ενδιαφέρονται αν μένει ένας ή δέκα εφόσον αυτοί πληρώνονται. Ο ιδιοκτήτης δε στο διαμέρισμα του καθηγητή αρνήθηκε να αλλάξει την σπασμένη πόρτα και ο κύριος Γ. σκέφτεται να μαζέψει την αλληλογραφία του και να επιστρέψει μετά από δεκαετίες στην αδερφή του, στην Πάτρα. Αλλά, αυτός ο εκπληκτικός άνθρωπος, ένας μάστερ των διαφορικών εξισώσεων, είναι άλλη ιστορία. Ανεβαίνουμε πάνω, η Βάσια μού λεει να προσέξω. Χτυπώ στον διαχειριστή. Κατεβαίνουμε. Μέσα στο ντουλάπι, πάνω στα κουτιά με τα χριστουγεννιάτικά είναι κουλουριασμένος ένας τύπος. “Τί κάνεις εδώ;” Δείχνει ακίνδυνος, μιλάει ελάχιστα ελληνικά και λίγα αγγλικά. Από το ισόγειο όπου μένουν οι Λιβεριανοί (άλλη ιστορία αυτοί οι ευγενικοί Μπομπ Μάρλεϋ) βγαίνουν να δουν, δείχνουν έκπληκτοι, δεν τον ξέρουμε λένε, στα άλλα διαμερίσματα δύο οικογενειών Αλβανών τα φώτα ανοίγουν αλλά κανείς δεν βγαίνει. “Όχι αστυνομία, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ”, λεει ο νεαρός, μάλλον Αιθίοπας, που δεν δείχνει ιδιαίτερα ταλαιπωρημένος αλλά είναι κατατρομαγμένος και δεν προσπαθεί καν να τρέξει να φύγει. Ο διαχειριστής παίρνει την αστυνομία όσο μιλάει με τους Λιβεριανούς. Σε ελάχιστα λεπτά έρχεται ένα περιπολικό με τρεις μπάτσους στην ηλικία του Α. Οι Λιβεριανοί έχουν ξαναμπεί στο διαμέρισμά τους. Τον ρωτούν αν έχει χαρτιά και πώς βρέθηκε εδώ. Πρώτη έκπληξη: Ο επικεφαλής της ομάδας ξέρει πολύ καλά αγγλικά αλλά δεν του χρειάζονται. Ο Α. βγάζει τα χαρτιά του. Έχει ένα σακίδιο και μια σακούλα σουπερμάρκετ με εσώρουχα. “Πού είναι το σπίτι σου;” Ήρθε από την Θράκη, λεει. “Τράκι”. Σήμερα έφτασε με το λεωφορείο και κάπου σ’ αυτόν τον δρόμο μένουν οι φίλοι του, έτσι του ‘παν. Βρήκε ανοιχτά και μπήκε. Ο Α. λεει μπος αντί για bus και ο αστυνομικός προς στιγμήν αλαφιάζει. Ήρθε από τη Θράκη με το μπος στους φίλους του. “Σ’ αυτόν τον δρόμο; Τηλέφωνο έχουν; Δεν μπορείς να μείνεις εδώ”. Το εδώ είναι ένα ντουλάπι με χριστουγεννιάτικα. Στην πολυκατοικία υπάρχουν τρία διαμερίσματα άδεια, οι γέροι ένας ένας φεύγουν. Η μία γριά πέθανε κανα τρίμηνο πριν στα ενενήντα της και η κόρη της που μένει αλλού θέλει να το πουλήσει για να βρει ισόγειο που θα βολεύει την ανάπηρη εγγονή. Αλλά κανείς δεν αγοράζει εδώ. Άλλη ιστορία. Δεύτερη έκπληξη: οι δυο μπάτσοι είναι φιλικοί και έχουν πάρει μια γκριμάτσα απογοήτευσης. Ο τρίτος έχει το νου του στο περιπολικό. Τους ρωτάω αν μπορούν να τον πάνε στις δυο Λέσχες Φιλίας. Ο επικεφαλής μού λεει ότι δεν έχουν χώρο. Ο δεύτερος μιλάει στο τηλέφωνο με το Τμήμα και λεει “αναγκαστικά εκεί”. Στον ασύρματο του τρίτου ακούγονται ανά δέκα δευτερόλεπτα, οικογένεια κλεισμένη στο Παγκράτι, ληστεία Μαρκόπουλο και καμιά ντουζίνα άλλα που έμοιαζαν ρουτίνα. “Επειδή έξω έχει κρύο θα έρθεις μαζί μας στο τμήμα να μείνεις το βράδυ, εντάξει;” Ο διαχειριστής ρωτάει τον επικεφαλής “σαν αστυνομία τί υποτίθεται ότι πρέπει να κάνεις; που θα μείνει;” Απαντάει “σαν άνθρωποι. Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε έξω”. Ο Α. έχει ηρεμήσει κάπως αλλά από την υπερένταση μπερδεύεται με τη σακούλα και κοιτάει στο ντουλάπι μήπως έχει ξεχάσει κάτι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο άλλος αστυνομικός του τη μαζεύει, ρωτώντας “ok; Έχασες κάτι;” Βγάζω ό,τι είχα στην τσέπη δέκα δεκαπέντε ευρώ και τα δίνω στο διαχειριστή να τα δώσει στον Α. Τα ψιλά, κάτι δίευρα, τα είχαμε δώσει στη Σταδίου σε έναν άστεγο που ήρθε παραπατώντας από τον Ιανό, λέγοντας “πειναω” και στον τύπο που είχε στρώσει κουβέρτες έξω από την Εμπορική στην Κοραή και μια παρέα πριν απο μας μόλις του είχαν αφήσει δυο σάντουιτς. Τα τελευταία λεφτά μας. Ο Α. έχει την προσοχή του στον δεύτερο μπάτσο και στα πράγματά του, “οk”. Φαίνεται να νιώθει τα πάντα και τίποτα, ίσα που στέκεται, φοράει τζην και αθλητικό μπουφάν, τα μαλλιά του είναι ράστα. Γυρίζει και μου απλώνει το χέρι. Δυνατή χειραψία. “God bless you”, μού λεει, κάνοντας αυτή τη μικρή αγχωμένη κίνηση υπόκλισης και φεύγουν όλοι με σκυμμένα κεφάλια. Σκυμμένα, όμως. Δεν μάθαμε ποτέ το όνομά του. Ουίσκυ και περισυλλογή.

Adam Giannikos/facebook

“Η επιτροπή θα συνεδριάζει εντός των ωρών του κανονικού ωραρίου λειτουργίας των Δημοσίων Υπηρεσιών, στο χώρο όπου βρίσκεται το φωτοτυπικό μηχάνημα και η διάρκεια λειτουργίας της ορίζεται μέχρι την ολοκλήρωση του έργου της, οπότε και θα υποβάλλει το πόρισμά της […]”

***

1) […] 2) […] 3) […] 4 […]

[…]

[***] / [***]