silez + ukuk

Μα τους θεούς,
στόμα και κώλος του Αιμίλιου στη βρώμα δεν διαφέρουν.
Μήτε το ένα παστρικότερο, μήτε πιο βρώμικος ο άλλος,
μα κάπως καθαρότερος και συμπαθής ο κώλος —
βλέπεις, δεν έχει δόντια. Το στόμα του όμως έχει
δόντια τετράπηχα να βγαίνουν απ τα ούλα
σαν σκελετός κάρου γεμάτου κοπριά
κι από πίσω τους άνοιγμα σαν το μουνί φοράδας
που κατουράει ορθάνοιχτο στο θερινό λιοπύρι.
Αυτός λοιπόν είναι ο γαμιάς που κόβεται για γόης;
Και δεν τον παν στον μυλωνά να κάνει το γαϊδούρι;
Δεν συμφωνείτε πως γυναίκα που θα πήγαινε μαζί του,
θα έγλειφε μετά χαράς και τον χεσμένο πισινό δήμιου αρρωστιάρη;

ποίημα [97] του Gaius Valerius Catullus, 1ος αιώνας π.Χ.

[χάρη στον Georges Le Nonce/facebook // Η μετάφραση είναι στηριγμένη στην μετάφραση του Λεωνίδα Τρομάρα —βοήθησαν και δύο μεταφράσεις στα αγγλικά (*** και ***). Ο τελευταίος στίχος είναι από την πολύ ωραία απόδοση του ποιήματος που έφτιαξε ο Georges Le Nonce. Στη θέση του Αιμίλιου ο Georges τοποθέτησε τον ανεξάρτητο βουλευτή Πάνο Καμμένο]

[…] δύο πολύ γνωστά ποιήματα, το ένα του […] Αναγνωστάκη, το άλλο του Μιχάλη Κατσαρού. Φαίνεται να λένε το ίδιο πράγμα, να εκφράζουν την ίδια διάθεση. Και όμως…

Φωνάζει ο Κατσαρός στο ποίημα «Η διαθήκη μου» :

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός…

Και πάει λέγοντας, με τον ποιητή να κηρύσσει αντίσταση σε κάθε μορφή εφησυχασμού, συμβιβασμού, παραίτησης.

Και τώρα ο Αναγνωστάκης στην «Αφιέρωση» :

Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε
Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.

Και οι δύο ποιητές περιγράφουν την αποτελμάτωση της ύπαρξης με σχεδόν τους ίδιους όρους. Ενώ όμως για τον Κατσαρό η κατάσταση αυτή είναι καρπός ολιγοψυχίας, αφιλοδοξίας και άδοξης συνθηκολόγησης με τις δυνάμεις της αδράνειας (οι φρασούλες «καλά είμαι εδώ» και «δόξα σοι ο Θεός» έχουν, σε αυτά τα συμφραζόμενα, σαφέστατα περιφρονητική χροιά), για τον Αναγνωστάκη είναι η μελαγχολική, αλλά προδιαγεγραμμένη και αναπότρεπτη κατάληξη των πραγμάτων - και των ελπίδων.

«Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια» ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Του Δημοσθένη Κούρτοβικ / [cinto/buzz]

το γεγονός [Καλλιτέχνες διακόπτουν τον ποιητή Τηλέμαχο Χυτήρη […] Άγριο κράξιμο έφαγε ο ποιητής Φανφάρας Χυτήρης απο τους ”Καλλιτέχνες ενάντια στο…] / χρονογράφημα Θεοδωρίδη (η αφορμή μιας κουβέντας στο fb)

***

[φράση από το κείμενο του Θεοδωρίδη στην εφημερίδα, λειτουργεί και σαν μόττο του ποστ:] “Ξέρεις, ο Αθάνας ποτέ του δεν έγραψε το «γαργάλατα». Εγραψε το «λαλούν τα αηδόνια» αλλά ποιος νοιάζεται.”

***

[αποσπάσματα της κουβέντας στο fb:]

— […]

— Μη πσάχνεις άν αγαπάω Χυτήρη. Εδώ τον εαυτό μου δεν αγαπάω. Ζήτα να βρείς το βίντεο όπου “διασύρουν” την “παλιά συμβιβασμένη” ποίηση και είσαι έτοιμος να καλοσωρίσεις ευτυχές το νέον έτος 1821, όταν η παρουσία του Κήτς προβλημάτιζε την ύπαρξη του Μπάιρον και άλλα κολοκύθια…

[το βίντεο / ένα σχόλιο στο γιουτιούμπ, κάτω από το βίντεο: “μπράβο…πολύ καλή ενέργεια. μόνο που το “ταμπεραμέντο” μου δεν θα μου επέτρεπτε μια τόσο πολιτισμένη κίνηση, αντιθέτως εγώ με τα βάρβαρα ένστικτα που θα μου ξυπνούσε μόνο και μόνο η μουτσούνα του,μια καρεκλιά θα του την έριχνα…τουλάχιστον. μπράβο και πάλι μπράβο”]

— η ποίηση του Τ.Χυτήρη είναι για γέλια ή για κλάματα, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Και η πολιτική του παρουσία σήμερα, για κλάματα μόνο. Νομίζω πως καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί να το πείτε υπερασπιζόμενος μια τέτοια προσωπικότητα.

— Μα τι μου λέτε τώρα! κάποιος γράφει ποίηση και δεν την γράφει όπως μερικοί-μερικοί, στο τέλος μιας “διαφορετικής” σταδιοδρομίας, αλλά από τα νιάτα του. Η εμβέλειά του στον ποιητικό χώρο είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την ποιητική του και όχι με την πολιτική του! Όπως συνέβη με τον έρμο τον Κανελλόπουλο (που όμως κουβάλαγε τα “σονέτα” στις γελοιογραφίες του Δημητριάδη) και με αρκετούς ακόμη. Καλύτερα ή χειρότερα γράφει ο Σκανδαλίδης; Τι άποψη έχετε γιά τα (βραβευμένα) ποιήματα του Βέλτσου και της Αρβελέρ; Τα ποιήματα του ήρωα της μεταπολίτευσης Αλέξανδρου Παναγούλη, σας φαίνονται ποιήματα; Αυτό που γράφω είναι ξεκάθαρο και δεν έχει καμία σχέση με την “υπεράσπιση μιας προσωπικότητας” που εσείς δεν ανέχεστε. Αυτό που υπερασπίζομαι είναι να αγαπάμε ή να καταβαραθρώνουμε τους ποιητές από τα έργα τους. Για να το θέσω απλά: άλλα λεμόνια τρώει ο κακός ποιητής, άλλα λεμόνια ο προβληματικός πολιτικός. Αυτή είναι η άποψή μου. Η πολιτική σταδιοδρομία του Έζρα Πάουντ και του Γιώργου Σεφέρη ενδεχομένως να με οδηγούσε να μη τους θεωρούσα αντιπροσωπευτικούς χαρακτήρες της τότε διπλωματίας. Υπάρχει κανένας ορισμός γιά την ποίηση που θέλει τους ποιητές υποχρεωτικώς εχθρούς του μνημονίου, των συμφωνιών του Λονδίνου και του Μουσολίνι;

[…]

— [Χυτήρης:] “Τι μελέ φοβερό
από σέντρα βαθιά
προς το τέρμα.
Αποκρούουν τα μπακ
μανιασμένα θολά
δίχως έρμα.
Μα η μπάλα εκεί
σαν τον ήλιο που πάει
προς το γέρμα.
Είναι νύκτα βαθιά
και κυλάω στη σχισμή
σαν το κέρμα.”

— […] άν το έγραφε ο Αναγνωστάκης, θα παινεύαμε “την σατιρική φλέβα που αν και αστοχεί (δεν ήταν ο άνθρωπος επαγγελματίας τζουτζές του έξαλλου πλήθους!)  μας κάνει να σκεφτούμε πως ο υπνωτικός ρυθμός που ακυρώνει κάθε προσωδία, πέφτει σαν ένοχη σκόνη που λερώνει την λαογραφία της αθλητικής έκφρασης”. Πρέπει να καταλάβεις κάποια στιγμή ότι τα εις -έρμα λήγοντα έχουν κατά καιρούς εξιτάρει αρκετούς παιγνιώτες. Ρώτα κάνα φιλόλογο. Η πιάσε τα “ανάλαφρα” ποιήματα διαφόρων γιγάντων του πνεύματος. Όποιος (ορθότατα κατά τη γνώμη μου) δεν γουστάρει μνημόνια, δεν ασχολείται με λεμόνια και βελόνια. Τέρμα λέμε…

— […] τον Χυτήρη τον βρίσκω γενικά “λίγο” και ειδικά τον βρίσκω “λίγο” για να  χρησιμοποιείται σαν παράδειγμα αυτού που θέλετε να πείτε. Η παρέμβαση των καλλιτεχνών ενάντια στο μνημόνιο ίσως ήταν ανέμπνευστη αλλά ήταν ήπια και πολιτισμένη.

[…]

— Ελπίζω να καταλαβαίνετε πως δεν υπερασπίζομαι κάποια “θέση”. Αλλά η έμπνευση είναι σπουδαίο πράγμα, ειδικά όταν πραγματεύεσαι την άποψη πως “ο άλλος” δεν την διαθέτει. Τότε γιατί δεν μου φτάνουν αυτά που σούρνουν στο μνημόνιο οι μπλόγκερς, οι πολιτικοί, οι εργαζόμενοι, η κοινή γνώμη, γενικά; Μήπως ο Χυτήρης έγραψε ποίημα υπέρ του μνημονίου και χάνω συνέχειες; Αν είναι ανέμπνευστοι, να δανειστούν καμιά κοπτοραπτική, όπως τόσοι και τόσοι, που περνιούνται για ιδεολογάντζες. Δεν έχω τίποτε με την εξαπάτηση. Έχω πολλά εναντίον της αφ΄υψηλού απόρριψης, το λεγόμενο “αλλού γι αλλού”. Θυμηθείτε το ανέκδοτο επί χούντας: “εμείς έχουμε πλυντήριο ,εσείς δεν έχετε”, “εμείς έχουμε κρυμμένο θείο, εσείς δεν έχετε”…

[Πάνος Θεοδωρίδης, με όρθια γράμματα, και φίλοι του, με πλάγια // μέσω fb]

Αποσπάσματα // Ιουνίου 5, 2009 από Νέος Τιπούκειτος // Αναρτήθηκε στις [κατηγορίες] Βρωμόστομα, Εντεψίζικα, Μεταφραστικά  | 60 σχόλια

[επεξηγήσεις: Sylvio = ο Σύλβιο Μπερλουσκόνι, Donna Rosa = η μαμά του Σύλβιο Μπερλουσκόνι, Italia = Ιταλία]

Το πρωτότυπο:

Se quella notte, per divin consiglio,
la Donna Rosa, concependo Silvio,
avesse dato a un uomo di Milano
invece della topa il deretano
l’avrebbe preso in culo quella sera
sol Donna Rosa e non l’Italia intera

Μετάφραση:

Τη νύχτα που έμελλε τον Σίλβιο να πιάσει
η Ντόνα Ρόζα, αν ο καλός Θεός είχε σφυρίξει
στ’ αφτί του άντρα της ν’ αλλάξει στάση
και από πίσω, αντί για μπρος, να την πηδήξει,
θα είχε γαμηθεί απ’ τον κώλο η ντονα Ροζαλία
αλλά θα την εγλύτωνε η υπόλοιπη Ιταλία!

[…]

Κυπριακό:

Την νύχταν π’ αγκαστρώθηκεν, τον Σίλβιον η Ρόζα,
ο νούς της δεν το έκοψεν, να πει να αλλάξει πόζαν.
Τζι αντί στα τέσσερα χαμαί, τον κώλο να στρουμπώσει,
που πίσω να τον έτρωεν, η χώρα να γλυτώσει

[…]

Δημουλά:

Ο Σίλβιο
Πρόσωπο ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν
Ενικού αριθμού, γένους αρσενικού
Η Ντόνα Ρόζα
Πρόσωπο αδιάφορο, πολύ αδιάφορο
Στην αρχή αδιάφορο και μετά πλάι στον Σίλβιο ενδιαφέρον
Ενδιαφέρον από δω και πέρα
Ο κώλος
Κύριο όνομα των ερωτικών πράξεων
Ενικού αριθμού και άκλιτο.
Ο κώλος, ο κώλος, ο κώλος
Η νύχτα
Όνομα ουσιαστικόν
Γένους θηλυκού ενικός αριθμός
Εκείνη η νύχτα
Νύχτα ουσιαστική, πολύ ουσιαστική
Η νύχτα που η Ρόζα τον κώλο της στον Μιλανέζο δεν έδωσε
Ιταλία
Χώρα της Μεσογείου
Ενικός αριθμός

Οι νύχτες
πληθυντικός αριθμός
Οι νύχτες της Ιταλίας από δω και πέρα…

T.S. Elliot [α λα μανιέρ ντε Σεφερίς]:

Της Ρόζας ο κωλος είναι ο πιο σκληρός. Αρνούμενος
Το πέος του νόμιμου συζύγού της έστω, αποστρεφόμενος
Την πρωκτική πράξη, ή συνουσία, στην ουσία
Δίνοντας στο μουνί της μόνο ηδονή περίτεχνη κεφαλαριού
Μιλανέζικου, παλαιϊκού, στριφτού σαν κέρατο ιταλικό.
Τη χώρα όλη όμως έμελε να σκίσει ο σπόρος του αναβάτη
Όπως αργότερα καβάλα στο φεγγαρόφωτο του Μεδιολάνου
Στις πέτρες για το καφενείο του γέρο Γουστάβου αντηχεί
(κι οι μοίρες άκουγαν και πια ο γιος ο γκρεμιστής έχει σταλεί)
Την αηδία του: “Μα να μη δίνει κώλο η ίδια μου η γυναίκα!”

Walt Whitman (1819 – 1892)
Beard type: Hibernator
Typical opus: O Captain! My Captain!
Gravity (UPI rating): 22

***

Henry David Thoreau (1817 – 1862)
Beard type: Wandering Jim
Typical opus: Within the Circuit of This Plodding Life
Gravity (UPI rating): 29

***

Poets Ranked by Beard Weight is a classic of Edwardian esoterica, a privately printed leaflet offered by subscription to the informed man of fashion and as a divertissement au courant for reading bins and cocktail tables of parlor cars and libraries and smoking lounges of gentlemen’s clubs. […] Its author, one Upton Uxbridge Underwood (1881 – 1937), was a deipnosophist, clubman, and literary miscellanist with a special interest in tonsorial subjects. […]

A spade beard, according to Underwood’s theories, may denote audacity and resolution, for example, while a forked, finely-downed beard signifies creativity and the gift of intuition, a bushy beard suggests generosity, and so on. Moreover, in keeping with the tenets of such sister systems as palmistry, numerology, and phrenology, Underwood posits the power of the ancient art of pogonomancy, or divination by beard reading, to forsee future events. [..]

Poets Ranked by Beard Weight is the centerpiece of Underwood’s estimable, if fetish-fueled treatise on pogonology, or the study of whiskers and associated lore. [Poets Ranked by Beard Weight was] [f]irst published in England on the eve of The Great War […] […] Underwood’s Pogonometric Index [UPI], plotted by means of numerical values designating “poetic gravity” and relative “beard weights,” yields readings ranging from zero to a positive value of sixty. The normal range for the average individual is ten to twenty-four. For exceptional individuals, it can run to a value of forty and above.

Poets Ranked by Beard Weight

***

[***]

-Today we’re going to explore the world of hiku.
-We’re going to explore the world of getting high?  Cool!
-No, Beavis, not “high” - “cool”, hi-ku. The haunting japanese form of 3
line poetry.


“That was cool, huh huh
when we killed that frog, huh huh
it won’t croak again.”
        Butthead’s Hi-ku for class
        
“Huh huh, huh huh huh
huh huh mmm, uh huh huh huh
huh huh, huh huh huh.
        Beavis’ Hi-ku for class
        
-Very good! You both get A’s for the day.

[Beavis & Butt-Head Quotes]

ανακάλυψα τον Frank O’Hara χάρη στον Πετεφρή. Έχει γράψει και ποίημα με αφορμή τον Φρανκ (πρέπει να έχει ασχοληθεί κι άλλες φορές μαζί του). Με αφορμή τον Φρανκ έγραψε ένα καταπληκτικό κείμενο (περί μετάφρασης, ας πούμε) το οποίο μου άρεσε τόσο πολύ, μα τόσο πολύ, που ένοιωσα την ανάγκη να το επεξεργαστώ περαιτέρω. Και τέλος στο βίντεο του Ο’Χάρα, όπου [ο Φρανκ] απαγγέλλει, εγώ πέρασα τους υποτίτλους […]

comments