silez + ukuk

Το Άστυ ήταν έναν χώρος που τον δούλευαν πραγματικοί βιοπαλαιστές, η οικογένεια Στεργιάκη - πατέρας και γιοι. Μανιακοί του σινεμά, πρόσωπα με αυταπάρνηση, αριστεροί της δημιουργίας. Επέλεγαν οι ίδιοι τις ταινίες στις αγορές, ζούσαν με αυτές, χαίρονταν με τις επιτυχίες και απογοητεύονταν σαν παιδιά. Πίστευαν στη ζωντανή πλευρά της πόλης, το γραφείο διανομής των ταινιών τους είναι στα Εξάρχεια. Πριν από μερικά χρόνια, τίποτα δεν προείκαζε ότι στα Εξάρχεια επωάζεται το αυγό της καταστροφής και του επαναστατικού μηδενισμού.

Ηλίας Κανέλλης/facebook

***

Στην πλευρά της πλατείας Κοραή, το Αστυ δεν κάηκε αλλά γλίτωσε από του χάρου τα δόντια. «Ας είναι μόνο η εξωτερική εμφάνιση, ας είναι μόνο οι υλικές ζημιές στον χώρο», μας είπε ο Γιώργος Στεργιάκης, της οικογένειας που λειτουργεί τον κινηματογράφο στο υπόγειο της πλατείας Κοραή εδώ και εννέα χρόνια τώρα.

Ήταν γύρω στις 6.30 μ.μ. όταν, κατά τη διάρκεια της πρώτης προβολής, κουκουλοφόροι κατέβηκαν στο υπόγειο ζητώντας λεφτά -500 ευρώ- από το ταμείο του κινηματογράφου. Έχοντας κάψει την καφετέρια Starbucks, ακριβώς από πάνω, οι άγνωστοι με τα καλυμμένα πρόσωπα πήγαν για πλιάτσικο στον σινεμά, ενώ έσπασαν τις δύο τζαμαρίες του κινηματογράφου συμπεριλαμβανομένης αυτής του διπλανού μουσείου, από την περίοδο της Κατοχής. Οι εργαζόμενοι στο σινεμά έσωσαν τελικά την κινηματογραφική αίθουσα, που πλημμύρισε από τα νερά του Starbucks, με πυροσβεστήρες και ό,τι άλλο είχαν, περιφρούρησαν το Αστυ.

[***]